باز این دل سرگشته من
        یاد آن قصه شیرین افتاد:
 

بیستون بود و تمنای دو دوست.
        آزمون بود و تماشای دو عشق.
 

در زمانی که چو کبک ،
        خنده می‌زد "شیرین"
                    تیشه می‌زد "فرهاد"!

نه توان گفت به جانبازی فرهاد : افسوس...
                    نه توان کرد ز بی‌دردی "شیرین" فریاد

کار "شیرین" به جهان شور برانگیختن است!
                    عشق در جان کسی ریختن است!

کار فرهاد برآوردن میل دل دوست
            خواه با شاه درافتادن و گستاخ شدن
                                خواه با کوه در آویختن است .

رمز شیرینی این قصه کجاست؟
        که نه تنها شیرین،
                بی‌نهایت زیباست...

آن که آموخت به ما درس محبت می‌خواست :
                       جان چراغان کنی از عشق کسی
                                            به امیدش ببری رنج بسی...
                                                    تب و تابی بودت هر نفسی...
                                                                    به وصالی برسی یا نرسی.

گوشه ها پر می شود از برهنگی یاد تو

نگاه های مصنویی رهگذران

و پرواز قاصدکهای بی خبر

امید کاذبیست که به لبخندهایت دلم را خوش می کند

تنهایی می آید برای تنها نبودن تو

مهتاب با نسیم سردی ‌٬ خاموش می شود

و پنجره مانع عبور تو به آسمان

به آیینه نگاه می کنی

می فهمی که تنها نیستی

اینجا که عشق را با پارسنگ شهوت بدنام کردند

می خواهم آفتاب بمانم

هر چند این خاکی ها

ما را به پاس تازه شدن رانده اند

از رقص دل انگیز گندم زارهای دهاتمان

اما به خورشید بگویید

زین رو که عشق را لای شمعدانی های معصوم پنهان کرده است

می خواهم آفتاب بمانم

    تا ببینم لحظه ای دنیای نور

مردی از قرن شما مردی از قرن صبور

شكوه می كرد به تماشایش نشستم

گاه خنده گاه گریه

گاه می رقصید گاه می زد بر طبل كینه

من صدایش می شنیدم او با خود زمزمه می كرد

او می زد خنجر به سینه

خسته از قرن یخی

خسته از این زندگی

زندگی یعنی مردن قبل از مردن

زندگی یعنی رفتن قبل از بودن

من به معنایش بسی شك داشتم

زندگی یعنی آزادی

زندگی یعنی عاقبت خاك شدن

از همه شما غريب آشنايان گله دارم ..... از كسي كه اين وبلاگ به عشق آتشينم گله دارم

و يك گناه از من ..... بازي با عشق

تارا تو تمام . زماني كه بودم و بودي هميشه  ترس  داشتم 

چون  تو بيشتر از  اون  كه  عشق عاشقي  رد و بدل شه .

تو اومدي كه من را كمك كني .

زماني كه اسم از تلسم بزگ شيطان يا خدا يعني واژه سرد عشق آمد .به دنباش فاصله .كه كمك تو را

به احساسات پاك من و تو جاي گرفت

پس ميگويم من مقصر بودم .با اينكه عشق پشتش سوختن بود

هميشه آرزوي شادي با غريبت. كه پيوندتان را اشكار كردي تبريك ميگويم

از طرف همان پسر كه زماني  كمك حالش بودي ماني كه اين مدت نبودنت .كمكم هايت مرا پاااااااك كرد

دوستار قديميت m2a2

در جستجوی عشق جانم فدای تو

در گفتگوی عشق آید صدای تو...

در آسمان شب ای ماه من بیا

من بی تو مانده ام این سوی لحظه ها

باید برای تو جان را فدا کنم

در آسمان تو عشق را صدا کنم

در جستجوی تو دیوانه گشته ام

در نور شمع تو پروانه گشته ام

هر دم برای تو شعری سروده ام

همواره عاشقِ چشم تو بوده ام

ای نور جان من از من جدا مشو

دیگر مسافرِه ویرانه ها مشو

کلی وقت هست که ننوشتم دقیقا یک ماه .

چون تارا ی  که  این همه  دوسش داشتم

رفته و با کسی دیگه ازدواج کرده .......

لعنت به  هرچی دختر ل.......................

                                              چون جمعه پاییز دلم میگیرد

دیروز به چشمان تو گفتم که برو

                                              امروز دلم بهانه ات میگیرد

روی قبرم بنويسيد کبوتر شد و رفت
                                                                      زير باران غزلی خواند ، دلش تر شد و رفت
چه تفاوت که چه خورده است غم دل يا سم
                                                                        آنقدر غرق جنون بود که پر پر شد و رفت
روز ميلاد  ، همان روز که عاشق شده بود
                                                                            مرگ با لحظه ی ميلاد برابر شد و رفت
او کسی بود که از غرق شدن می ترسيد
                                                                               عاقبت روی تن ابر شناور شد و رفت
هر غروب از دل خورشيد گذر خواهد کرد
                                                                     پسری ساده که يک روز کبوتر شد و رفت

Dark the fount of life is grown
Where is blessed Khizer flown
 See the rose-stem bleeds to death
 Where is now the summer’s breath

   There is none that will recite
 How a friend had friendship’s right
 What remains of gratitude
 To a comrade true and good

کنـجشککه  اشی مشی    خـاطـر خـواه ما نشــی

اشک میاد خیس میشی  غصه میاد داغون میشی

ما رو چـکار بـه عاشـقی  ما دل وامونـده  داریم

تو خـط عاشقـی  دلی  از هـمـه جـا رونـده  داریم

گنجشککه اشی مشی     بهتـره مـوندگـار نشـی

بـالتـو  وا کـن و بـپـر   تـا کـه اسیـر یــار نشـی

اینـجـا همـه دلاشـونـو  تو قـاب سنـگی میزارن

واسـه تفنـن هم شـده  رو قلـب هـم پـا میزارن

جـونـم بـرات بـگه اشـی  دل بـه غریبـه ها نبند

بـه رسـم عاشقـی نخـون  دلـت رو از اینـجا بکن

به نام خدای که همیشه روزگار را بر خلاف آرزوهایم چرخاند

بی بهونه سلام ولی نمیدنم سلام کنم یا نه ؟

آخه شاید جواب سلامم را  ندی واسه همین اینو ازت پرسیدم.

ولی بیخیال همین که سلام منو میخوانی و تو دلت حرف من زمزمه میشه

همین  واسه من مهمه

باشه خوب سلام

از کجا شرو کنم خوبه؟

از اون جایی که دیدمت و یا از این که بت دل بستم یا از اون جایی

که ازم  بریدی؟

آره تو . . . خیلی از دستت دلخورم هیچ وقت نتونستی حال منو درک کنی

شاید  هنوزم فک کنی بچم؟ باشه من بچم ولی اینو قبول داشته باش که

  بچه ها  هستند که درک و شعورشون بهتره  ولی بدون این  جسم که

تو بش میگی بچه خلیی بلده خیلی خیلی.

هیچکس نتونست اشکهایی که واسه خاطر توریختم ببینه حتی خدا چون اگه

 منو  می دید اینجور رهام نمیکرد وگه نه خدامون خیلی مهربونه مهربون تر از

 اون چیزی که  فکرشو میکنی خودم مهربونیش رو دیدم

اون  روزی خواست همین که باهات حرف بزنم به آرزوی بزرگم برسم کلیش 

حرفه و شایدم واسه همین منو نگاه نکرد چون من جای خدا تورو

 میپرستیدم  رهام کرد . به جرم دوست داشتن تو فقط .

چه قد ازین روز میترسیدم که آخرش بهش رسیدم

اصلا فکرشو نمی کردم این روز بیاد یادته بت گفت اگه تو نباشی من میمیرم

ولی تو منو تمسخر کردی یادته بت گفتم  من تا همیشه باتم

یادته بت گفتم من فقط از تو میترسم که منو تنها بزاری واسه خودم مطمئن

بودم ولی با دروغ گفتی منم  مطمئنم 

یادش بخیر ای حرف نزدیکای شب بود بت گفتم

تنها اشتباه من این بود که بت گفتم دوست دارم

خیلی جاها شنیدم که می گن <گفتن دستت دارم >اشتباه است

این اولین و آخرین اشتباه من بود

همین که فهمیدی من دوست دارم  مدام منو اذیت می کردی

با حرفایی که بم میزدی منو مرده می کردی و زنده  آخرشم میگفتی

 شوخی کردم شوخی کردنت هم خیلی با حال بود

پیش خودم فک می کنم کسی دیگه بعد من اومد تو زندگیت وگه نه دلیل 

 نداره این همه من تورو دوست داشتم

یهو سرد سرد   سرد تر ار روزای برفی بشی

تو دوسم داشتی ی ی ی  ولی نمیدنم چی شد . . .

منم اصلا نمیتونم تورو محکوم کنم که منو دوست داشته باش

چون میدونم اگه دوستم داشتی یخی نمیشدی

 فقط میخوام بدونم کدوم کارو ازم خواستی  واست  انجام ندادم

کم دوست داشتممممممممممممممممم؟؟؟؟؟

اگه هم می خوام خودمو راحت کنم فقط واسه اینه که نمیخوام بی تو زنده

باشم.

این روزا آخر همه چی  واسم روشن بود که این روزو ببینم

از همون وقتی که بت زنگ میزدم همش بهونه میاوردی

 نمیتونم صحبت کنم هات

بابام پشت خطه... نمیتونم بیام بیرون با صد بهونه دیگه فهمیدم.

ولی این رسمش نبود عاشق تنها بذاری کسی حاضر بود واست جون بده

 بش بد کردی واست آزو میکنم به به همون چیزی که منو به خاطرش

 فروختی برسی حالا اگه شخص هست یا آرامش

اصلا دوست ندارم نفرین کنم با این که نفرین حقته.

خدایا !!! به ما که هیچی ندادی فقط ازت میخوام تارا رو خوشبخت کنی

دیگه حرفی واسه گفتن ندارم تو هم که حرفات با کردارت گفتی آرزو

می کنم تو یکی مث من تو مرداب نیفتی

مواظب خود باش خیلی دوست داشتم و دارم

بچه ای که تورو خیلی دوست داشت ودوست داشتنت رو به زیر خاک برد

با تو خواهم گفت بر من چه گذشته است رفیق

که دگر فرصت دیدار شما، نیست مرا

نوبت من چو رسید، رخصت یک دم دیگر، چو نبود

مهربانی آمد، دفتر بودن در بین شما را آورد

نام من را خط زد و به من گفت که باید بروم

من به او میگفتم، کارهایی دارم، ناتمامند هنوز

او به آرامی گفت: فرصتی نیست دگر

و به لبخندی گفت: وقت تمام است، ورق ها بالا

هر چه در کاغذ این عمر نوشتی، تو، بس است

وقت تمام است عزیز، برگه ات را تو بده

منتظر باش که تا خوانده شود، نمره ات را تو بگیر

من به او میگفتم: مادرم را تو ببین، نگران است هنوز

تاب دوری مرا، او ندارد هرگز

خواهرم، نام مرا میگوید، پدرم اشک به چشمش دارد

نیمی از شربت دیروز، درون شیشه ست

شاید آن شربت فردا و یا قرص جدید

معجزاتی بکند، حال من خوب شود

بگذریم از همه اینها ،راستی یادم رفت

کارهایی دارم، ناتمامند هنوز

من گمان میکردم،

نوبت من به چنین سرعت و زودی نرسد

من حلالیت بسیار، که باید طلبم

من گمان میکردم، مثل هر دفعه قبل

باز برمیخیزم، من از این بستر بیماری و تب

راستی یادم رفت، من حسابی دارم، که نپرداخته ام

قهرهایی بوده ست،که مرا فرصت آشتی نشده ست

می توانی بروی؟ چند صباحی دیگر، فرصتی را بدهی؟

او به آرامی میگفت: این دگر ممکن نیست

و اگر هم بشود، وعده بعدی دیدار تو باز

بار تو سنگینتر و حسابی بسیار،که نپرداخته ای

دم در منتظرم، زودتر راه بیفت

روح مهمان تنم، چمدانش برداشت

گونه کالبدم را بوسید

پیکر سردم، بر جای گذاشت

رفت تا روز حساب، نمره اش را بدهند

چشم من خیره به دیوار، بماند

دست من از لبه تخت، به پایین افتاد

قلبم آرام گرفت، نفسی رفت و دگر باز نیامد هرگز

دکتری هم آمد، با چراغی که به چشمم انداخت

گوشی سرد که بر سینه فشرد و سکوتی که شنید

خبر رفتن من را، به عزیزانم داد

وه چه غوغایی شد، یک نفر جیغ کشید

خواهرم پنجره را بست، که سردم نشود

یک نفر گفت: خبر باید داد که فلانی هم رفت

مادرم گوشه تخت زانو زد، سر من را به بغل سخت فشرد

چشم هایم را بست،گفت ای طفلک مادر اکنون، میتوانی که بخوابی آرام

یاد آن بچگی ام افتادم،که مرا میخواباند

باز خواباند مرا،گر چه بی لالایی

پدرم دست مرا سخت فشرد، وخداحافظی تلخی کرد

خواهرم اشک به چشم، ساک من را بست

رادیویی کوچک، و لباسی که خودش هدیه نمود

شیشه قرص و دوا، و به تردیدی، انگشتری ام را نستاند

جانمازم بوسید، گوشه ساک نهاد

و برادر آمد، کاش یک ساعت قبل آمده بود

قبل از آنکه مادر، چشمهایم را بست

او صدایم میکرد، که چرا خوابیده ام، اندکی برخیزم،

تا که جبران کند او

اشک بر روی پتو میبارید

گل مهری دیگر، به چنین بارش ابر،

فرصت رویش بر سینه ندارد، افسوس

یک نفر آمد او را برداشت و به او گفت تحمل باید

راستی هم که برادر خوب است

من که مدتها بود گرمی دست برادر را،

احساس نمی کردم هیچ

باورم شد که مرا میخواند و دلش سخت مرا می خواند

یک نفر تسلیتی داد و، مرا برد که برد

صبح فردا همگی جمع شدند، با لباسانی سیاه و نگاهانی

سرخ پیکرم را بردند و سپردند به خاک

خاک این موهبت خالق پاک

چه رفیقان عزیزی که بدین راه دراز

بر شکوه سفر آخرتم، افزودند

اشک در چشم، کبابی خوردند

قبل نوشیدن چای، همه از خوبی من میگفتند

ذکر اوصاف مرا، که خودم هیچ نمی دانستم

نگران بودم من، که برادر به غذا میل نداشت

دست بر سینه دم در استاد و غذا هیچ نخورد

راستی هم که برادر خوب است

گر چه دیر است، ولی فهمیدم

که عزیز است برادر، اگر از دست برود

و سفرباید کرد، تا بدانی که تو را میخواهند

دست تان درد نکند، ختم خوبی که به جا آوردید

اجرتان پیش خدا

عکس اعلامیه هم عالی بود، کجی روبان هم، ایده نابی بود

متن خوبی که حکایت می کرد

که من خوب عزیز

ناگهانی رفتم و چه ناکام و نجیب

دعوت از اهل دلان، که بیایند بدان مجلس سوگ

روح من شاد کنند و تسلی دل اهل حرم

ذکر چند نام در آن برگه پر سوز و گداز

که بدانند همه، ما چه فامیل عظیمی داریم

رخصتی داد حبیب، که بیایم آنجا

آمدم مجلس ترحیم خودم، همه را میدیدم

همه آنهایی، که در ایام حیات، من نمی دیدمشان

همه آنهایی که نمی دانستم،

عشق من در دلشان ناپیداست

واعظ ا ز من می گفت، حس کمیابی بود

از نجابت هایم، از همه خوبیهام

و به خانم ها گفت: اندکی آهسته

تا که مجلس بشود سنگین تر

سینه اش صاف نمود و به آواز بخواند:

" مرغ باغ ملکوتم نی ام از عالم خاک

چند روزی قفسی ساخته اند از بدنم"

راستی این همه اقوام و رفیق

من خجل از همه شان

من که یک عمر گمان میکردم تنهایم و نمی دانستم

من به اندازه یک مجلس ختم، دوستانی دارم

همه شان آمده اند، چه عزادار و غمین

من نشستم به کنار همه شان

وه چه حالی بودم، همه از خوبی من میگفتند

حسرت رفتن ناهنگامم، خاطراتی از من،

که پس از رفتن من ساخته اند

از رفاقت هایم، از صمیمیت دوران حیات

روح منم غلغلکش می آمد

گر چه این مرگ مرا برد ولی، گوییا مرگ مرا،

یاد این جمله رفیقان آورد

یک نفر گفت چه انسان شریفی بودم

دیگری گفت فلک گلچین است، خواست شعری خواند،

که نیامد یادش

حسرت و چای به یک لحظه، فرو برد رفیق

دو نفر هم گفتند: این اواخر دیدند، که هوای دل من، جور

دیگر بودست

اندکی عرفانی و کمی روحانی

و بشارت دادم که سفر نزدیک است

شانس آوردم من، مجلس ختم من است

روح را خاصیت خنده، نبود

یک نفر هم میگفت: من و او، وه چه صمیمی بودیم

هفته قبل به او، راز دلم را گفتم

و عجیب است مرا، او سه سال است که با من قهر است

یک نفر ظرف گلابی آورد، و کتاب قرآن

که بخوانند کتاب و ثوابش برسانند به من

گر چه برداشت رفیق، لای آن باز نکرد

و ثوابی که نیامد بر ما

یک نفر فاتحه ای خواند مرا، و به من فوتش کرد

اندکی سردم شد

آن که صد بار به پشت سر من، غیبت کرد

آمد آن گوشه نشست، من کنارش رفتم

اشک در چشم، عزادار و غمین

چه غریب است مرا، آن هر روز پیامش دادم

تا بیاید، که طلب بستانم

و جوابی نفرستاد و نیامد هرگز

آمد آنجا دم در، با لباس مشکی، خیره بر قالی ماند

گر چه خرما برداشت، هیچ ذکری نفرستاد ولی

و گمان کردم من، من از او خرده ثوابی، نتوانم که ستاند

آن ملک آمد باز، آن عزیزی که به او گفتم من،

فرصتی میخواهم

خبر آورد مرا، میشود برگردی

مدتی باشی، در جمع عزیزان خودت

نوبت بعد تو را خواهم برد

روح من رفت کنار منبر، و به آرامی به واعظ فهماند

اگر این جمع مرا میخواهند

فرصتی هست مرا، میشود برگردم

من نمیدانستم این همه قلب مرا میخواهند

باعث این همه غم خواهم شد

روح من طاقت این گریه، ندارد هرگز

زنده خواهم شد باز

واعظ آهسته بگفت، معذرت می خواهم

خبری تازه رسیده ست مرا

گوییا شادروان مرحوم، زنده هستند هنوز

خواهرم جیغ کشید و غش کرد

و برادر به شتاب، مضطرب، رفت که رفت

یک نفر گفت، که تکلیف مرا روشن کن

اگر او زنده هنوز است، که باید برویم

اگر او مرد، خبر فرمایید، تا که خدمت برسیم

مجلس ختم عزیزی دیگر، منعقد گردیده

رسم دیرین این است، ما بدانجا برویم، سوگواری بکنیم

عهد ما نیست، به دیدار کسی، کو زنده ست، دل او شاد کنیم

کار ما شادی مرحومان است

نام تکلیف الهی به لبم بود، چه بود؟

آه یادم آمد

صله مرحومان!!!

واعظ آمد پایین، مجلس از دوست تهی گشت، عجیب

صحبت زنده شدن چون گردید، ذکر خوبی هایم،

همه بر لب خشکید

ملک از من پرسید، پاسخت چیست بگو؟

تو کنون می آیی؟ یا بدین جمع رفیقان خودت، می مانی؟

چه سوال سختی، بودن و رفتن من در گرو پاسخ آن

زنده باشم بی دوست، مرده باشم با دوست

زنده باشم تنها، مرده در جمع رفیقان عزیز

ناله ای زد روحم

و از آن خیل عزادار و سیه پوش و عزیزم، پرسید:

چرا رنگ لباس ذکر خوبی ها، سیه باید؟

چرا ما در عزای یکدگر، از عشق می گوییم؟

به جای آنکه در سوگم، مرا دریابی از گریه

کنون هستم، مرا دریاب با یک قطره لبخند

چه رسم ناخوشایندی ست، در سوگ عزیزان یادشان کردن

و بعد از مرگ یکدیگر، به نیکی ذکر هم گفتن

اگر جمع میان زندگی با دوست ممکن نیست،

تو را می خواهمت، ای دوست

جوابم بشنو ای دنیا

نمی خواهم تو را بی دوست

خوشا بودن کنار دوست، خوشا مردن کنار دوست»

از طرف بچه های محله